In juli is ds. Willem Maarten Dekker verbonden aan onze gemeente. Hij stelt zich voor, door vragen van een aantal kinderen te beantwoorden. Ingekort is dit interview ook in Vierklank september 2026 verschenen.
Waarom bent u dominee geworden?
Ik ben dominee omdat ik denk dat ons land heel hard dominees nodig heeft, misschien wel het meest van alles. Natuurlijk zijn er ook boeren en managers en verplegers en docenten nodig, maar de ziekte van Nederland is vooral dat het een land zonder God geworden is. De meeste mensen leven god-loos. Als dominee kun je daar iets aan proberen te doen. En dat doe ik.
Overigens heb ik zeker niet altijd gedacht dat ik dominee zou worden. Mijn vader is ook dominee, maar ik vond mijzelf lange tijd niet echt geschikt als predikant. Ik ging ook geen theologie studeren om predikant te worden, maar om te onderzoeken wat het christelijk geloof precies inhoudt en of het nog steeds de moeite waard is. De wetenschappelijke theologie heeft mij dichter bij God gebracht: “Wie begint met nadenken, raakt bij God vandaan; wie blijft nadenken, komt bij Hem terug.” Die oude spreuk klopt.
Waar heeft u allemaal als dominee gewerkt?
Ik ben na mijn studie niet direct dominee geworden. Ik heb eerst vier jaar aan de universiteit gewerkt als promovendus. In die jaren deed ik onderzoek naar de vraag hoe God helemaal vrij en onafhankelijk kan zijn, en toch echt van ons kan houden. Of brengt zijn liefde tot ons ook een bepaalde vorm van afhankelijkheid met zich mee? Ik heb klassieke en moderne visies met elkaar vergeleken en een eigen antwoord op die vraag gegeven. Daarna ben ik predikant geworden in Mastenbroek, en daarna in Waddinxveen.
Waarom wilt u in onze kerk komen?
Dat is best een moeilijke vraag, want ik vond het een moeilijke beslissing om hierheen te komen. Ik kan ook niet bewijzen dat het de goede keuze was, want een briefje uit de hemel heb ik niet gekregen. Menselijkerwijs gesproken vind ik Amersfoort een mooie uitdaging, omdat het een wat grotere stad is waar ook op godsdienstig gebied van alles leeft – maar dat is natuurlijk niet genoeg. In mijn intreepreek heb ik gezegd dat ik mij herken in Johannes de Ziener, die een broeder van de andere gelovigen wilde zijn in de verdrukking én in het Koninkrijk. Ik hoop op een gemeenschap van mensen die beide dingen tegelijk wil leren en verdiepen en zien.